Inwestycja nie obciąża bezpośrednio budżetu państwa polskiego.
Kredyty i pożyczki na budowę zaciąga i spłaca z uzyskanych przychodów EuRoPol GAZ.

W czasie budowy I nitki polskiego odcinka gazociągu Jamał – Europa finansowanie tej inwestycji zapewniało 13 różnych umów: kredytowych, pożyczkowych oraz umowa o dostawie rur z odroczoną płatnością (tzw. kredyt kupiecki).
Pierwszym komercyjnym kredytem zaciągniętym przez EuRoPol GAZ była umowa z Bankiem Współpracy Europejskiej zawarta 20 listopada 1995 roku, natomiast największym - kredyt z Gazprombanku na kwotę 1002,8 mln USD.
Środki pozyskane przez EuRoPol GAZ ze wszystkich zawartych 13 umów osiągnęły wartość ok. 1,4 mld USD.
Nowym elementem finansów firmy stały się przychody z tytułu udostępniania zdolności przesyłowych gazociągu od listopada 1999 roku. Dla przykładu plan finansowy na 2000 rok zakładał, że nakłady na inwestycję podstawową w 61 proc. pokrywane będą z kredytów inwestycyjnych, zaś w 39 proc. pokryją je przychody z działalności podstawowej. W latach wcześniejszych finansowanie budowy gazociągu opierało się wyłącznie na kredytach i pożyczkach. EuRoPol GAZ zaczyna zarabiać na udostępnianiu zdolności przesyłowych gazociągu i może przeznaczać zarabiane pieniądze na dalszy rozwój.

Uzyskiwane przychody mają być przeznaczane na trzy cele:

• pokrycie kosztów operacyjnych spółki, w tym kosztów eksploatacji gazociągu,
• obsługę długu w wysokościach przypadających na dany rok,
• kontynuowanie budowy, jako dodatkowe – oprócz kredytów bankowych - źródło finansowania inwestycji (budowa tłoczni, systemu łączności i SCADA oraz dyspozytorni wraz z siedzibą firmy).

Wskutek zahamowania dopływu środków finansowych z kredytu z BK Gazprombank (zapotrzebowanie na 2000 rok: 265 mln USD, zrealizowano tylko 56,3 mln USD) zatrzymany został proces inwestycyjny w zakresie budowy 3 nowych tłoczni.
Ponadto zaangażowano z konieczności więcej własnych środków finansowych we wspomaganie procesu inwestycyjnego niż planowano.
Przy budowie I nitki gazociągu EuRoPol GAZ dotychczas nie korzystał z gwarancji rządowych, które zapisane były w Porozumieniu międzyrządowym z sierpnia 1993 roku w wysokości 350 mln USD.