|
Pierwsza
nitka gazoci±gu jamalskiego na terytorium Polski by³a
budowana i oddawana do eksploatacji etapami. W listopadzie 1996 roku zakoñczono budowê pierwszego odcinka
gazoci±gu o d³ugo¶ci 107 km na trasie Górzyca-Lwówek
k/Poznania.
Wybudowanie tego odcinka umo¿liwi³o rozpoczêcie przesy³ania
rosyjskiego gazu do Niemiec za po¶rednictwem polskiego
systemu gazowniczego.
Roboty
budowlano-monta¿owe wykona³a polska firma GAZ-2000 SA.
We
wrze¶niu 1999 roku zakoñczono budowê drugiego odcinka o d³ugo¶ci
ok. 210 km na trasie Lwówek-W³oc³awek oraz trzeciego o d³ugo¶ci
ok. 365 km z W³oc³awka do Kondratek. Tym samym zakoñczono
budowê czê¶ci liniowej pierwszej nitki gazoci±gu na
terytorium Polski.
Podstawowe roboty budowlano- monta¿owe na drugim i trzecim odcinku wykona³y nastêpuj±ce firmy:
- GAZ-2000 SA
w
województwie wielkopolskim, ok. 119 km;
- MegaGaz SA
w
województwie wielkopolskim i kujawsko-pomorskim, ok. 56 km;
- BUG
Gazobudowa Sp. z o. o.
w
województwie kujawsko-pomorskim i mazowieckim, ok. 213 km;
- Naftowo–Gazowe
Przedsiêbiorstwo Budowlano-Monta¿owe
“Karpaty” SA
w województwie mazowieckim i podlaskim, ok. 182 km.
Specjalistyczne
próby ci¶nieniowe na ca³ym gazoci±gu wykonywa³a firma
niemiecka Pipetronix GmbH.
Dostawcami
materia³ów na budowê czê¶ci liniowej polskiego odcinka
gazoci±gu tranzytowego by³y najlepsze zagraniczne i krajowe
firmy.
Z
uwagi na fakt, ¿e ¿adna z polskich hut nie produkuje rur o parametrach
wymaganych przy budowie gazoci±gu jamalskiego, a wdro¿enie
ich produkcji by³oby trudne technicznie i nieuzasadnione
ekonomicznie, wybrano oferty renomowanych producentów
zachodnich.
Rury
przewodowe o ¶rednicy 1420 mm dla I i II odcinka gazoci±gu
dostarczy³a w³oska huta Ilva Lamiere e Tubi. Przed
rozpoczêciem procesu produkcyjnego rur w hucie,
przedstawiciele EuRoPol GAZ wraz z ekspertami Towarzystwa
Klasyfikacyjnego Bureau Veritas przeprowadzili audit, który
potwierdzi³ spe³nienie szczegó³owych wymagañ zamówienia.
Dostawc± rur dla III odcinka by³a niemiecka firma Mannesmann
Handel AG.
Nadzorowanie
produkcji rur i wydawanie certyfikatów potwierdzaj±cych ¿±dan±
jako¶æ nale¿a³o do obowi±zków Towarzystwa
Klasyfikacyjnego Bureau Veritas.
Wysokoci¶nieniowe
zawory kulowe firmy Cameron
wraz z napêdami
zakupiono w niemieckiej firmie Fahlke Control Systems,
a kszta³tki, trójniki oraz ³uki – równie¿ w Niemczech, w firmie RMA Maschinen und Armaturenbau
Faulhaber & Truttenbach KG,
której przedstawicielem handlowym w Polsce jest firma Unitol –
spó³ka jawna. Z tej ostatniej pochodzi³y te¿ rury
wszystkich ¶rednic potrzebne do budowy zespo³ów
zaporowo-upustowych (oprócz rur o ¶rednicy 1420 mm
dostarczanych przez Ilvê i Mannesmanna).
Firmy
Raychem z USA oraz Canusa Systems Limited
z
Kanady dostarczy³y materia³y izolacyjne, termokurczliwe i
antykorozyjne na po³±czenia spawane, a spó³ka Franken
Plastik GmbH (Niemcy) - p³ozy ¶lizgowe dla rur
ochronnych montowanych pod przeszkodami terenowymi (tory
kolejowe, drogi).
Dzie³em
polskiej Huty Ferrum by³y komory nadania i odbioru t³oka
oraz rury os³onowe stosowane jako rury ochronne przy
realizacji przekroczeñ przeszkód terenowych. Inn± krajow±
firmê, Armatech, wybrano na dostawcê wsporników
do rur os³onowych.
Obci±¿niki
siod³owe na rurê o ¶rednicy 1420 mm wyprodukowa³y lokalne
przedsiêbiorstwa produkcyjne w tym m.in. Przedsiêbiorstwo
Drogowe “Drogrem” z Poznania i Przedsiêbiorstwo
Prefabrykacji “Mobet” z Mogilna.
System
zapewnienia jako¶ci, bezwzglêdnie stosowany przez
generalnych wykonawców w czasie robót budowlano-monta¿owych,
wymaga m.in., by zastosowane technologie spawalnicze zosta³y
poddane próbom kwalifikacyjnym zgodnie z wymogami norm
europejskich serii EN 288. Badania kwalifikacyjne technologii
spawania zastosowanej na budowie gazoci±gu tranzytowego
przeprowadzi³o Laboratorium Instytutu Spawalnictwa w Gliwicach,
posiadaj±ce akredytacjê Polskiego Centrum Badañ i Certyfikacji
(PCBC), natomiast kwalifikacjê metody wykonywania po³±czeñ
przewodów ochrony katodowej przeprowadzi³o, równie¿
akredytowane przez PCBC, laboratorium Instytutu Badañ J±drowych
w ¦wierku.
Wszyscy
spawacze poddani zostali egzaminom kwalifikacyjnym zgodnym z
europejsk± norm± EN 287-1.
|