Przed rozpoczęciem inwestycji EuRoPol GAZ dokonał, na podstawie obowiązującej do końca 1994 roku ustawy o planowaniu przestrzennym, kompleksowej oceny oddziaływania systemu gazociągów na środowisko. Po pozytywnym jej zaopiniowaniu ówczesny Centralny Urząd Planowania wydał w marcu 1994 roku wskazanie lokalizacyjne dla całej projektowanej trasy systemu gazociągu tranzytowego w Polsce. W tymże roku inwestycja została wprowadzona do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gmin, po czym wojewodowie wydali decyzje lokalizacyjne, zaś urzędy rejonowe sukcesywnie zaczęły wydawać pozwolenia na budowę.

Trasa gazociągu przebiega optymalnie pod względem oddziaływania na środowisko naturalne. W większości omija w odległości co najmniej kilkunastu kilometrów obszary cenne przyrodniczo - parki narodowe, rezerwaty przyrody i ich najbliższe otoczenie, tzw. otuliny.

Jedynie 13 proc. trasy gazociągu przypada na tereny leśne, a 6 proc. na tereny bagniste i podmokłe. Reszta to głównie tereny rolne. Gazociąg w zasadzie nie wkracza na tereny zabudowane, a w nielicznych przypadkach gdzie to nastąpiło zachowane zostały określone przepisami minimalne odległości do zabudowy.

Budowa gazociągu na terenach rolnych nie wpływa w sposób znaczący na ich późniejsze wykorzystanie, gdyż warstwa ziemi przykrywająca gazociąg wynosi minimum 1,2 m i większość gruntów rolnych nad nim może być z powodzeniem uprawiana.