Galeria zdjęć - Budowa części liniowej gazociąguPierwsza nitka gazociągu jamalskiego na terytorium Polski była budowana i oddawana do eksploatacji etapami. W listopadzie 1996 roku zakończono budowę pierwszego odcinka gazociągu o długości 107 km na trasie Górzyca-Lwówek k/Poznania.

Wybudowanie tego odcinka umożliwiło rozpoczęcie przesyłania rosyjskiego gazu do Niemiec za pośrednictwem polskiego systemu gazowniczego.
Roboty budowlano-montażowe wykonała polska firma GAZ-2000 SA.

We wrześniu 1999 roku zakończono budowę drugiego odcinka o długości ok. 210 km na trasie Lwówek-Włocławek oraz trzeciego o długości ok. 365 km z Włocławka do Kondratek. Tym samym zakończono budowę części liniowej pierwszej nitki gazociągu na terytorium Polski.

Podstawowe roboty budowlano- montażowe na drugim i trzecim odcinku wykonały następujące firmy:

  • GAZ-2000 SA w województwie wielkopolskim, ok. 119 km;
  • MegaGaz SA w województwie wielkopolskim i kujawsko-pomorskim, ok. 56 km;
  • BUG Gazobudowa Sp. z o. o.w województwie kujawsko-pomorskim i mazowieckim, ok. 213 km;
  • Naftowo–Gazowe Przedsiębiorstwo Budowlano-Montażowe “Karpaty” SA w województwie mazowieckim i podlaskim, ok. 182 km.

Specjalistyczne próby ciśnieniowe na całym gazociągu wykonywała firma niemiecka Pipetronix GmbH.

Dostawcami materiałów na budowę części liniowej polskiego odcinka gazociągu tranzytowego były najlepsze zagraniczne i krajowe firmy.

Z uwagi na fakt, że żadna z polskich hut nie produkuje rur o parametrach wymaganych przy budowie gazociągu jamalskiego, a wdrożenie ich produkcji byłoby trudne technicznie i nieuzasadnione ekonomicznie, wybrano oferty renomowanych producentów zachodnich.

Rury przewodowe o średnicy 1420 mm dla I i II odcinka gazociągu dostarczyła włoska huta Ilva Lamiere e Tubi. Przed rozpoczęciem procesu produkcyjnego rur w hucie, przedstawiciele EuRoPol GAZ wraz z ekspertami Towarzystwa Klasyfikacyjnego Bureau Veritas przeprowadzili audit, który potwierdził spełnienie szczegółowych wymagań zamówienia. Dostawcą rur dla III odcinka była niemiecka firma Mannesmann Handel AG.

Nadzorowanie produkcji rur i wydawanie certyfikatów potwierdzających żądaną jakość należało do obowiązków Towarzystwa Klasyfikacyjnego Bureau Veritas.

Wysokociśnieniowe zawory kulowe firmy Cameron wraz z napędami zakupiono w niemieckiej firmie Fahlke Control Systems, a kształtki, trójniki oraz łuki – również w Niemczech, w firmie RMA Maschinen und Armaturenbau Faulhaber & Truttenbach KG, której przedstawicielem handlowym w Polsce jest firma Unitol – spółka jawna. Z tej ostatniej pochodziły też rury wszystkich średnic potrzebne do budowy zespołów zaporowo-upustowych (oprócz rur o średnicy 1420 mm dostarczanych przez Ilvę i Mannesmanna).

Firmy Raychem z USA oraz Canusa Systems Limited z Kanady dostarczyły materiały izolacyjne, termokurczliwe i antykorozyjne na połączenia spawane, a spółka Franken Plastik GmbH (Niemcy) - płozy ślizgowe dla rur ochronnych montowanych pod przeszkodami terenowymi (tory kolejowe, drogi).

Dziełem polskiej Huty Ferrum były komory nadania i odbioru tłoka oraz rury osłonowe stosowane jako rury ochronne przy realizacji przekroczeń przeszkód terenowych. Inną krajową firmę, Armatech, wybrano na dostawcę wsporników do rur osłonowych.

Obciążniki siodłowe na rurę o średnicy 1420 mm wyprodukowały lokalne przedsiębiorstwa produkcyjne w tym m.in. Przedsiębiorstwo Drogowe “Drogrem” z Poznania i Przedsiębiorstwo Prefabrykacji “Mobet” z Mogilna.

System zapewnienia jakości, bezwzględnie stosowany przez generalnych wykonawców w czasie robót budowlano-montażowych, wymaga m.in., by zastosowane technologie spawalnicze zostały poddane próbom kwalifikacyjnym zgodnie z wymogami norm europejskich serii EN 288. Badania kwalifikacyjne technologii spawania zastosowanej na budowie gazociągu tranzytowego przeprowadziło Laboratorium Instytutu Spawalnictwa w Gliwicach, posiadające akredytację Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji (PCBC), natomiast kwalifikację metody wykonywania połączeń przewodów ochrony katodowej przeprowadziło, również akredytowane przez PCBC, laboratorium Instytutu Badań Jądrowych w Świerku.

Wszyscy spawacze poddani zostali egzaminom kwalifikacyjnym zgodnym z europejską normą EN 287-1.

[powrót na górę strony]   [strona główna]   [kontakt e-mail]   [wersja do druku]

[O firmie]   [Gazociąg Jamał-Europa]   [Jakość i bezpieczeństwo]   [Archeologia] 
[Środowisko naturalne]   [Finansowanie]   [Ośrodki konferencyjne]   [Galeria zdjęć]